Sipke Jan Bousema stapte op bij Opsporing Verzocht om te starten als freelance presentator voor de NTR. ‘Het is een illusie om te denken dat een miljoenenpubliek gelukkiger maakt.’
‘In de herfst zijn de mensen op hun sterfst’, dichtte Gerard Reve ooit, maar dat geldt dus niet voor Sipke Jan Bousema.
De nieuwe presentator van NTR-programma 5op2 lacht namelijk alsof het altijd zomer is. ‘Ik verwerk tegenslagen snel’, zegt hij met een jaloersmakende blijmoedigheid. ‘Ja, sorry. Dat is misschien een beetje saai voor een verslaggever die op zoek is naar zwarte randjes, maar ik kan er níks aan doen.’
De lange Fries (Dokkum, 1976) zit deze warme vrijdagmiddag op een bankje in het Hilversumse Media Park. Bladeren dwarrelen naar beneden, maar het rossige tv-heerschap is nog steeds een en al zonnige vriendelijkheid na vier jaar autocue corvee en geregisseerde gesprekken met politiewoordvoerders bij Opsporing Verzocht.
Hij verwoordt bovenstaand gevoel véél diplomatieker, natuurlijk: ‘Je kon bij Opsporing Verzocht variëren op één thema, dat heb ik ook geprobeerd, maar het blijft veel hetzelfde. Opsporing Verzocht is een heel serieus misdaadprogramma, waarbij je niet kunt lachen of te veel kunt afwijken van het script. Ja, ik heb wel gegrinnikt af en toe, maar dat was vooral tijdens de repetities. Dat zijn vaak de mooiste momenten. Dat je nog een paar foute grappen kunt maken achter de schermen.’
Bousema wil niet omzien in wrok, want hij ‘verwerkt immers snel’, maar zijn aanstelling beschrijft hij als een bevrijding. Morgen start hij als presentator van een middagpraatprogramma met veel educatieve human interest. ‘Dit is wat ik nu ambieer. Sommige mensen zeiden: je geeft één miljoenen kijkers op voor dagtelevisie. Dat is zo. Maar ik denk dat het een illusie is te denken dat je per se gelukkig wordt van een miljoenenpubliek.’
Verstuikte enkel
Om zijn tv-passie te herontdekken moest hij letterlijk even de bodem raken. Zijn recente deelname aan Expeditie Robinson, waarbij hij met een verstuikte enkel in een Filippijnse grot moest zien te overleven, bleek de noodzakelijke put waar het tv-zondagskind ooit in moest zitten. ‘Ik vond het heerlijk daar. De zon viel naar binnen en ik was helemaal op mezelf aangewezen . De verslaggever zei nog: ‘Hé je mag je wel iets meer emoties uiten, hoor’, maar ik genoot ervan, omdat ik er iets van leerde. Een noodzakelijke catharsis!’
Toen hij het donkere hol en de serie moest verlaten, kwam er dus ook geen gebroken man boven de grond, maar troffen we – als de bijbelse Daniel uit de Leeuwenkuil – iemand met een overwinningsgrijns op zijn gezicht. ‘Kennelijk had ik het nodig, zo’n tegenslag. Sinds mijn middelbare schooltijd ging het altijd crescendo met mijn carrière, daar kwam nu een eind aan. Na mijn breuk met de AVRO kwam ik in een niemandsland terecht. Ik moest mezelf heruitvinden. Wat wilde ik voor tv maken? Die deelname aan Expeditie Robinsongaf me het inzicht: dit dus niet.’
Bousema is en blijft vooral de zoon van progressief-christelijke leraar uit Dokkum die educatie wil brengen via de beeldbuis. Jarenlang presenteerde hij schooltv-programma’s, en dat zal hij op freelance basis weer hervatten bij de NTR. ‘Nu pas merk je wat voor plezier ik daar in had. Soms moet je ook blij zijn met wat je hebt.’
Doet met ogenschijnlijke tegenzin even aan zelfreflectie: ‘Ik ben geen presentator die zich wil onderscheiden met persoonlijkheidsprogramma’s of een hard-nieuwsman. Maar ik ben ook geen leraar, zoals mijn vader. Het zit er ergens tussenin. In de eerste aflevering praat ik met een man over slachtofferhulp en heb ik een 16-jarig meisje aan tafel dat in Australië mensen wil redden als strandwacht.’
Zelf organiseerde hij op de middelbare school al reizen naar uitzendingen van Passage, een in Hilversum opgenomen NCRV-middagtalkshow, om zijn omgeving te enthousiasmeren voor het televisie-evangelie. ‘Bij iedereen haalde ik een tientje op en dan huurden we een bus om naar de studio te gaan. Ik had mijn eigen mediabedrijf: SJB Media.’
Dat heeft hij nog steeds, samen met zijn vriend, zij het dat er bij het multimedia-imperiumpje radicale beslissingen zijn genomen. Hij had twaalf man voor zich werken, die onder meer websites in elkaar schroefden voor bedrijven, maar daarmee is hij gestopt, vlak vóór de crisis. ‘Ik heb besloten om me te concentreren op zaken waar ik blij van word.’
Hoewel hij financieel onzekere tijden tegemoet gaat, is hij geestelijk in zo’n stabiel walhalla terechtgekomen dat hij met zijn vriend zinspeelt op adoptie van kinderen. ‘Bij de AVRO had ik vastigheid, maar was ik vreselijk onrustig, en thuis vaak irritant met mijn geklaag. Deze overstap is een stuk beter voor mijn relatie.’
